Su gunlerde ozellikle vahsi hayvanlar konusuna gectigimden beri calismalarimda (nitekim sonsuz mutluyum hayatim boyunca kendimi bildim bileli hayalim olan alan konusunda sonunda yolumu cizmem ve egitim almam konusu) insanlara saygim azaldikca dogaya, yaban hayata ve hayvanlara saygim ayni olcude artmaya devam ediyor... Bu demek degilki ben insanlardan elimi ayagimi cekip izole mod a giriyorum tam tersi ben insanlarla dolu bir fanus ta yaban i , dogayi ve herseyin ozunu deneyimlemek icin  normalden daha da fazla gayret gosteriyorum.  Bu "insan ve vahsi yasam" olgusunu daha uzun yazacagim vaktim oldugunda ama ki su an yazdigim bir siirimi sadece paylasmak istedim;

 Hayatta adalet mi ariyorsun?
Peki soyler misin bana tum ictenliginle
hangi duyunla bakiyorsun?
Eger insan gozu ise
seni itekleyen bu anlamsiz surece;
bir cevap bulamayacagini bilmelisin bence..
Ne zaman bir isen "ben"liginle
nitekim benligin doganin busbutun icinde;
ne zaman hissedersen "yaban"in ozunde
parca parca bulursun tum asil ilkelliginde
iste insanliginin zayifliklari asil senin derinliklerinde
yabanligini unutmus gizlenmis korelmis belleginde....

             Elmira 04/10/2018